فردا بعداز دانشگاه دوس دارم برم امیر شکلات یه قهوه بگیرم تا خونه پیاده بیام..تنهایی.نمیخام هیچکسو ببینم..دلم برای قدم زدن تنهایی و پرسه های تنهایی تو خیابون تنگ شده....تمام زندگیم شده کتاب خوندن.. درس خوندن...حتی دیگه به خودم نمیرسم..ذوق دخترونه ندارم..هیچکسم نیست که منو به ذوق بیاره...میخام بخزم تو...

پلک ها بسته شوند تاکه این قصه شیرین به شروعی برسد عاقبت این همه اشک یک باره به پایان برسد در من خسته دل و بی کس و کار عاقبت این روزگار سوری عجیب برپا کند برایم میگریند و من خوشحال از اغاز این ازادی,تنهایی شیدا با لباسی سفید ،رقصان و خندان و تبدار میرقصم درانجا کوچک است تنگ است تاریک... مرا ازین دنیا...

یجوری کم میذاره... محبت و خاص بودن بقیه خیلی به چشمم میاد.

احساس میکنم دیگه واسه رابطه ی دوستی نمیکشم.. ازدواج

این ادما بدتر مریض ترت میکنن..بیشتر از یه عشق...نیاز به یه دکتر دارم..

تو دلم حرفای بدی جمع شده که نمیخوام بهش بگم.. بهتره دور باشه ..شاید این حجم از تنفر و دلخوری دلشو بشکنه

اینا اخرسر همشون منو بدبخت میکنن

مثل یه بچه هفت سالم که صورتش خیس اشکه و دلش میخواد یکی بغلش کنه فشارش بده و کمکش کنه

چرا بااینکه پیشمه من بازم احساسی تنهایی شدید میکنم...

دیشب دعوامون شد سراینکه چراعکاسا میان دایرکتمو پیشنهاد عکاسی میدن میگه چرااا میااان دیشب بازیکی اومده بود اخه،بعدمن ساکت بودم کارامو میکردم اون خودش ح